Het begon allemaal in het begin van deze eeuw op een chirokamp. Hanne (zang) en Nathalie Moors (gitaar) kwamen tot de ontstellende ontdekking dat ze samen wel een leuk streepje muzek konden brengen. Ze kregen meteen de microbe te pakken en besloten werk te maken van hun muzikale avontuur. Een drummer moesten ze hebben. En snel. Uiteindelijk moesten de twee rasechte desselse deernen de gracht oversteken om in het Witgoor Lieven en zijn ketels te vinden. Het klikte. Er ontstond een prille magie : er zou muziek gemaakt worden.

Er werd duchtig gerepeteerd, doch vrij snel gaf Nathalie er de brui aan. Hanne bleef alleen achter met haar stem, een drummer en een berg ambitie en inzet. Het volgende chirokamp bracht soelaas. Hanne ontdekte de schitterende stem van vriendin Elien en sleurde haar mee het repetiekot in. Er ontstond een ‘groepsgevoel’ - ze waren nu weer met drie – en een groep heeft een naam nodig. Er werd gehersenstormd, gediscussieerd, gelachen, … om uiteindelijk toch nog het toeval te laten beslissen. Nathalie zou nog één keer een belangrijke vinger in de pap te brokken krijgen. Haar vinger op een willekeurige plaats, op een willekeurige bladzijde in een engels woordenboek viel pardoes op ‘in vain’. Een groep was geboren. Een eerste optreden van het drietal volgde op 4 juni 2004 in café De Eendracht.

Van een groep was er eigenlijk wel geen sprake : 2 zangeressen en een drummer. Beide dames konden ook wel gitaar spelen en Elien is een verdienstelijk pianiste. Het begin van de ‘sound’ van In*Vain is wellicht toen gemaakt, met een heel belangrijke rol voor de tweestemmigheid. Toch mankeerde er iets. Er moest absoluut een bassist gevonden worden en als het effe kon ook een ‘echte’ gitarist, waardoor Hanne zich meer op haar zang zou kunnen concentreren.

Het was wederom het liefelijke Witgoor waar eerst Willem ontdekt werd. Wel ja … ontdekt ? Hij was de zoon van de bassist van de groep van de pa van de drummer … vandaar. Kon niet mis lopen. Willem bracht hen bovendien in contact met guitarwizz Wannes. Deze twee ‘klein mannen’ waren een sublieme aanwinst, zo zou achteraf blijken.
In*Vain kon een aantal wel gesmaakte optredens afwerken en er onstond een groep die-hard-fans. Er werd serieus geïnvesteerd in materiaal en een degelijk repetitiekot.

Al dat prille succes was op een bepaald moment niet langer Elien haar ding. Ze verliet de groep. Een zware opdoffer uiteraard. Elien was een schitterende zangeres en daarnaast was ook haar pianospel van groot belang voor de groep. In*Vain moest dus dringend op zoek naar een nieuwe pianist. Voor de verandering werd er over de dorpsgrenzen heen gekeken en vonden ze Sam in Mol. Hij bleek een pianistisch supertalent te zijn met hyperkinetische vingers. En het klikte weer.
Een tweede zangeres werd tijdelijk gevonden in Diane. Zij is ook nog te horen op de demo-cd ‘The Mistery Of The Dirty Ditch’, doch zou kort na de opnames de groep verlaten.